نخستین جلسه شورای علمی طرح احیای میراث مکتوب طب سنتی ایران در تاریخ نهم آبانماه 88 در محل تالار اجتماعات ستاد مراکز تحقیقاتی دانشگاه شاهد برگزار شد. در این جلسه آقایان دکتر محسن ناصری (مجری طرح)، دکتر حسین رضاییزاده (مدیر طرح)، دکتر ناصر رضاییپور (مدیر اجرایی)، دکتر مهدی محقق، استاد مدائنی، دکتر محمدمهدی اصفهانی، دکتر محمدعلی لسانی فشارکی، استاد محمدصادق شریعت پارسا، دکتر علیرضا عباسیان، دکتر مجید اصغری، مهندی محمد صالحی و خانمها دکتر فرزانه غفاری، دکتر الهام عمارتکار، دکتر خوشزبان و دکتر نیکزاد حضور داشتند.
پس از قرائت آیاتی از قرآن کریم و خوشآمد گویی گزارشی از روند اجرایی مرحله نخست طرح احیا و کتب منتشر شده در این مرحله توسط آقایان دکتر رضاییزاده و دکتر رضاییپور ارائه شد و سپاس 19 عنوان کتاب پیشنهادی جهت انجام کارهای لازم برای چاپ و انتشار در مرحله دوم طرح به داوری اساتید و اعضای شورا گذاشته شد.
در مورد کتب مختلف و مصححان و مترجمان آنها بحث و تبادل نظرهای فراوانی صورت گرفت که منجر به طولانیتر شده جلسه نسبت به زمان پیشبینی شده هم گردید.
اساتید و اعضای محترم شورای علمی طرح نیز ضمن سپاس از دستاندرکاران و حجم قابل توجه کارهای صورت گرفته، کیفیت و دقت آثار چاپ شده را ستودند و پس از بحث و بررسیهای لازم، نمرات مورد نظر را به آثار پیشنهادی دادند.
به امید خدا پس از جمع بندی نظرات داوران محترم، بر اساس اولویتهای به دست آمده و همچنین بودجههای محقق شده مرحله دوم طرح قراردادهای لازم با مصححان و مؤلفان و مترجمان محترم منعقد و روند امور اجرایی چاپ و انتشار آثار پیگیری خواهد شد.
به زودی فهرست آثار مورد نظر جهت انتشار در قالب مرحله دوم طرح نیز جهت آگاهی عزیزان و علاقمندان منتشر خواهد گردید.
رشته پزشکی مدرسه دارالفنون بوده است. وی مدت 4 سال در همان مدرسه به عنوان معلم ریاضی و پس از آن به عنوان معلم طب، جراحی، کحالی (چشمپزشکی) و حکمت طبیعی (فیزیولوژی) اشتغال داشت.
داروسازان قرار میگرفته است و چون در هر تریاک یا تریاق یک جزءِ افیون هم وجود داشته است، کمکم تریاک و افیون دو کلمة مترادف پنداشته شده است. در ادب فارسی هم، تریاق و تریاک، هر دو به معنی پادزهر به کار رفته است. مصرف تریاک به مفهوم امروزی آن، هرچند از زمان صفویه مورد استعمال واقع شده، ولی جسته وگریخته پیش از آن هم در برخی از متون دیده شده است.
از محمدبنزکریای رازی بهره برده و به نام وی استناد کرده است….
خطا الواقع فی التدبیر الطبی»، «رفع مضارالكلیه» و… نیز خوانده شده، گوهری كمشناخته از گنجینه پربهای آثار طبی پورسینا است که اصل عربی این كتاب را پورسینا در فاصله زمانی سالهای 392 و 403 هجری قمری در 7 مقاله (فی تعدید انواع الخطا، فی الهواء، فی الحمام، فی الطعام، فی الماء و المشروبات، فیالحركات و فی امرالاستفراغ) به درخواست وزیر دانشپرور علی بن مأمون خوارزمشاه یعنی ابوالحسن احمدبن محمد السهلی نگاشته است كه از آن نسخ خطی متعددی در كتابخانههای ایران و جهان قابل دسترس است.
از دوستداران عرصه معقولات باشیم یا طب، ریاضیات و یا موسیقی تفاوتی نخواهد کرد، و مطمئناًَُ علت چنین امری بینیاز از شرح و تفسیر است!
پیشگامی، هم به لحاظ شأن علمی و نوآوری و هم به لحاظ خُلقیات و مردممداری، استثنایی و منحصربفرد است. از این رو، هرکس اندک جستجو و کنکاشی در تاریخ پزشکی ایران و دیگر سرزمینهای اسلامی کند در برابر عظمت علمی و سجایای انسانی او عمیقاً احساس کرنش و تواضع میکند و بزرگداشت این ویژگیها، بی آنکه از ارزش دیگر بزرگمردان تاریخ پزشکی ما بکاهد، رازی را در منزلتی متفاوت مطرح میسازد.
